Floaten & Wetenschap

Al voor de Tweede Wereldoorlog hield de Amerikaanse wetenschapper dr. John Lilly zich bezig met de effecten van het floaten. Hij had een sterk vermoeden dat sensore deprivatie – het voor kortere of langere tijd afsluiten voor zintuiglijke prikkels - een weldadige ontspanning op zowel lichaam als geest had. Om dat wetenschappelijk te bewijzen ontwikkelde hij in 1950 de eerste floatcabine.

Het onderzoek dat sinds die periode wordt uitgevoerd heeft aangetoond dat floaten stress vermindert en fysiek herstel versneld door het reduceren van de productie van Cortisol, ACTH, melkzuur en adrenaline (stresshormonen) en het verhogen van de productie van endorfine (hormonen die het gevoel van welbehagen creëren). Tevens bevordert het de circulatie van zuurstof en voedingsstoffen in het lichaam en verlaagt het de bloeddruk, hartslag en zuurstofconsumptie.

Ervaringen en onderzoeken hebben vervolgens aangetoond dat floaten zeer positieve effecten heeft als verhoging van sportprestatieniveaus, vermindering van pijn bij blessures, kortere herstelperiodes en verbetering van de coördinatie dankzij visualisatieoefeningen. Daarnaast zijn positieve effecten aangetoond op het terrein van stress, creativiteit, verslavingen etc.

Wetenschappelijke onderzoeken met floaten bij onder meer tennis, basketbal en roeien hebben positieve resultaten aangetoond en onderzoekers van de Universiteit Leiden en Universiteit van Amsterdam geven in een studie (Bron: Psychology and Health, Juni 2005) onder meer aan dat de heilzame effecten van floaten blijven doorwerken, zelfs nadat de persoon is gestopt met floaten.